Getto radomskie

Getto utworzone w 1941 roku przez Niemców. Składało się z kilku obszarów. Tak zwane „duże getto” obejmowało między innymi ulice: Reja, Szpitalną, Grodzką, Wałową, Podwalną, Bernardyńską, Zgodną, Piwną i Przechodnią. Tak zwane „małe getto” znajdowało się w dzielnicy Glinice i obejmowało między innymi ulice: Słowackiego, Kwiatkowskiego, Złotą, Białą, Staroopatowską, Fabryczną, Błotnią i Kośną. W te miejsca spędzano ludność żydowską z całego miasta, pozbawiając ją dobytku. Zamknięto tam łącznie około 33 tysięcy Żydów. Mieli oni zakaz opuszczania getta pod groźbą śmierci. Otrzymywali głodowe racje żywnościowe. W sierpniu 1942 roku Niemcy przystąpili do likwidacji getta. Ich mieszkańców wywożono do obozów koncentracyjnych. Większość Żydów trafiła z Radomia do Treblinki. W lipcu 1944 roku esesmani wypędziło na Zachód około 2,5 tysiąca pozostałych przy życiu Żydów radomskich. Większość zastrzelono podczas „pochodu śmierci”.